Narkotyki

AMFETAMINA

Beta-fenyloizopropyloamina. Biały krystaliczny proszek o gorzkim smaku, czasem o ostrym zapachu. Sprzedawany w postaci proszku lub tabletek, kapsułek. Działa silnie pobudzająco na OUN i korę mózgową, pobudza działalność psychoruchową. Zmniejsza łaknienie, zmniejsza zmęczenie fizyczne i psychiczne, poprawia samopoczucie, w większych dawkach powoduje bezsenność. Dawka śmiertelna to 1 gram, dawka śmiertelna dla dziecka to 0,1 grama. Częste stosowanie prowadzi do stanów lękowych, apatii a nawet do paranoi.

Dawniej amfetamina stosowana była przy nadwadze, depresjach, stanach wyczerpania i neurastenii. Odmiany: efedryna, meta amfetamina - znacznie mocniejsza od swojej poprzedniczki.

Amfetamina (D,L-2-amino-1-fenylopropan..) Nie występuje w przyrodzie. Stosowana jest w formie siarczanu (Benzedrine, Psychoton) lub bardzo rzadko fosforanu (Actemin, Aktedron).
W Polsce i w większości krajów amfetamina jest obecnie wycofana całkowicie z legalnego obrotu. Spowodowane jest to otrzymaniem wielu lepszych farmakologicznie substytutów. Tam, gdzie jest stosowana, pozostaje pod kontrolą WHO.

Czysty siarczan amfetaminy jest białym, krystalicznym proszkiem, bez zapachu. Powoduje słabe, przemijające znieczulenie języka, połączone z nieco gorzkim smakiem. Łatwo rozpuszcza się w wodzie, trudno w etanolu, zaś w benzenie, chloroformie i eterze praktycznie wcale. Roztwór jest nieczynny optycznie. Zanieczyszczeniami mogą być fenole, chlorki, metale ciężkie. Należy wątpić, czy amfetamina czarnorynkowa przeszłaby pozytywnie którykolwiek test czystości.     

Amfetamina pobudza receptory alfa- i beta- adrenergiczne, punkty uchwytu w mózgu znajdują się na znacznie większym obszarze niż kofeiny. Następuje zniesienie uczucia zmęczenia i poprawa nastroju, pozorne ułatwienie percepcji i koncentracji, jak również zmniejszenie odczuwania głodu. Poszerzenie percepcji jest złudzeniem, gdyż zwiększa się obiektywna liczba błędów w różnych testach psychologicznych przeprowadzanych po jej zażyciu.
Przenika do mleka matki, w ok. 60% wydalana jest w stanie pierwotnym drogą moczową. Przy większych dawkach jest w nim wykrywalna po kilku dniach. Po ustąpieniu działania przychodzi (jak i po kofeinie) dołek, czyli zmęczenie, senność, dyskomfort psychiczny, a u części osób chęć sięgnięcia po kolejną porcję.

Obecnie amfetamina sprzedawana w Polsce jest produkowana nieoficjalnie. Synteza tego związku jest stosunkowo prosta, trudne w przypadku niektórych metod jest zaś wyodrębnienie go z mieszaniny poreakcyjnej. Do tego konieczne jest zastosowanie chromatografu cieczowego preparatywnego (koszt ok. 100 tys. PLN).

W przypadku stosowania odpowiednich substratów (trudnych do zdobycia) amfetamina może być produkowana ze stosunkowo dobrą czystością produktu.

Amfetamina czarnorynkowa ma całkowicie niepewną zawartość oraz czystość. Nie wiadomo, jaką ilość (nawet jeśli zważymy) tak naprawdę przyjmujemy, jak również jakie związki (często toksyczne) jej towarzyszą. Amfetaminę niesłychanie łatwo przedawkować, co rodzi dużo negatywnych konsekwencji.

Zatrucie

Objaw zatrucia ostrego może wystąpić po różnych dawkach, w zależności od wytworzenia stopnia tolerancji. Towarzyszy mu gonitwa myśli, bezsenność, dziwny niepokój, drżenia mięśni. Notowano również skłonność do brutalnych reakcji i tendencje samobójcze. Ciśnienie krwi znacznie się podnosi, skóra staje się blada, serce bije niemiarowo. Odczuwalna jest suchość w ustach, a organizm odwadnia się wymiotami i biegunką. Zejście po przyjęciu dawki śmiertelnej następuje poprzez ostrą niewydolność serca.
W zatruciu ostrym stosuje się płukanie żołądka i inne środki farmakologiczne. Celem obniżenia niebezpiecznie wysokiego ciśnienia stosuje się nitroglicerynę.
Przyjmowanie jakichkolwiek dawek amfetaminy może mieć bardzo negatywne konsekwencje przy chorobach układu krążenia, nadczynności tarczycy, jaskrze, stanach lękowych, zażywaniu innych środków i alkoholu.

ATROPINA - Atropinum


Atropina jest alkaloidem znajdującym się w niewielkich ilościach w niektórych roślinach, jak np. tytoń, ziemniaki, pomidory. Najwięcej jej jednak znajduje się w wilczej jagodzie (Atropa Belladonna), bieluniu dziędzierzawie (Datura Stramonium), lulku czarnym (Hyoscyamus Niger) i lulecznicy odurzającej (Scopolia Carnolica). To rozpowszechnienie atropiny w przyrodzie jest często przyczyną przypadkowych otruć. W średniowieczu obok arszeniku była ona najczęściej używaną trucizną w celach skrytobójczych. W niektórych religiach służyła jako dodatek do magicznych wywarów stosowanych przez czarownice, szamanów, w celu wywołania transu i odurzenia.

Atropina powoduje przyspieszeni czynności serca, rozszerzeni oskrzeli, pęcherzyka żółciowego, miedniczek nerkowych, przewodu pokarmowego. Powoduje również silne i długotrwałe rozszerzenie źrenicy. Odczuwany jest silny światłowstręt i trudności w oglądaniu przedmiotów bliskich.

Na ośrodkowy układ nerwowy działa silnie pobudzająco, wywołując zwłaszcza silne podniecenie ruchowe (niepokój ruchowy), poza tym psychiczne (urojenia, halucynacje) oraz pobudzenie ośrodków wegetatywnych (szybszy i głębszy oddech, rozszerzenie naczyń skórnych). W większych dawkach atropina poraża ośrodkowy układ nerwowy, powodując utratę przytomności i porażenie ośrodka oddechowego.

Zatrucie

Przebiega podobnie jak ostro rozwijająca się choroba zakaźna. Objawami są: szybkie tętno, duszność, światłowstręt, suchość w ustach. Zatruty zachowuje się jak w stanie majaczeniowym - krzyczy, śmieje się, ma urojenia lub halucynacje, zawroty głowy, zaburzenia równowagi, przy większych dawkach dochodzi do tzw. "szału atropinowego". Po pewnym okresie podniecenie przechodzi w okres zahamowania.

W końcu następuje śmierć na skutek porażenia ośrodka oddechowego. Zatrucia atropiną są bardzo długotrwałe, trwające czasem kilka dni, ponieważ atropina wolno ulega rozpadowi.
Leczenie zatrutego polega na płukaniu żołądka, podaniu leków przeczyszczających i węgla aktywowanego.

ECSTASY

(5-metoksymetylenodioksyamfetamina). Inne nazwy to: MDMA, MMDA, MDA, X, E, XTC, Adam i inne. Najczęściej sprzedawana w postaci tabletek. Zażywana doustnie. Może być również sniffowana (sproszkowana), palona lub wstrzykiwana. Dawka skuteczna to około 100-250 mg . Aktywnie działa przez 8 godzin, odczuwalna przez organizm jeszcze 1-2 dni od zażycia. Wywołuje uczucie wszechogarniającej euforii i ekstazy (stąd nazwa), pobudza i rozjaśnia umysł. Badania dowiodły, że pozostawia trwałe uszkodzenia w mózgu. Zanotowano wiele przypadków zgonów młodych osób po przyjęciu dawki ekstazy na skutek niewydolności serca. Jest to narkotyk niezwykle niebezpieczny. Uboczne skutki częstego zażywania ecstasy mogą ujawnić się nawet po kilku latach silnymi stanami apatii, depresji i zmęczenia.     

Średnia dawka MDMA to około 100-150 miligramów. Jeżeli narkotyk został zjedzony efekt będzie widzialny po upływie około 45 minut. Jeżeli narkotyk został przyjęty doustnie, efekt utrzyma się przez 8 godzin. Efekt działa na umysł będzie odczuwalny jeszcze przez kilka dni (1-2).

HASZYSZ

Brązowa substancja uzyskiwana z żywicy z krzewów konopi. W porównaniu z marihuaną zawiera do 20-40% THC. Sprzedawana w postaci sprasowanych kostek koloru brązowego. Powoduje uczucie odprężenia i ogólnego rozluźnienia.     
Osłabia aktywność ruchową i zdolność koncentracji, powoduje uczucie nasilenia bodźców zewnętrznych, głównie słuchowych, w większych ilościach wywołuje halucynacje. Przedawkowanie ze śmiertelnymi skutkami jest praktycznie niemożliwe. Zażycie lub wypalenie zbyt dużej dawki może spowodować nudności, senność, zawroty głowy, zaburzenia równowagi, w ostateczności wymioty. Negatywne skutki haszyszu odczuwalne są jeszcze kilka dni po zażyciu. Objawiają się otępieniem i apatią. Haszysz palony lub spożywany przez osoby uczulone może spowodować śmierć.

HEROINA

Dwuacetylomorfina, syntetyczna pochodna morfiny; biały krystaliczny proszek o gorzkim smaku; działa przeciwbólowo (silniej od morfiny) i narkotycznie; ze względu na niebezpieczeństwo narkomanii obecnie nie jest stosowana w lecznictwie. Kiedyś stosowana była do leczenia z nałogu morfinowego wśród weteranów wojennych (z Wietnamu). Szybko jednak przekonano się, że jej zażywanie prowadzi do głębokiego uzależnienia. Narkomani zażywają zwykle tabaczkę heroiny zmieszanej z kokainą, wstrzykują dożylnie, lub palą palną formę heroiny zwaną "brown sugar". Polska wersja heroiny to tzw. "kompot", przyrządzany jest ze słomy makowej.     

KOKAINA

Alkaloid występujący w liściach krasnodrzewu peruwiańskiego (Erythroxylon Coca), rosnącego w Południowej Ameryce. Krzew ten jest czczony przez tubylców Indian jako roślina święta. Cześć tę zawdzięcza silnemu działaniu pobudzającemu na ośrodkowy układ nerwowy na skutek zawartości kokainy. Indianie żują liście krasnodrzewu i wprawiają się w ten sposób w stan znacznego podniecenia psychicznego, co pozwala im na podejmowanie wielkich wysiłków fizycznych, jak np. podróże w wysokie góry.

Kokaina działa ogólnie - pobudzająco na ośrodkowy układ nerwowy, oraz miejscowo - porażająco na zakończenia bólowe w miejscu wprowadzenia.

Działanie ogólne - działa pobudzająco na ośrodkowy układ nerwowy, wywołując pobudzenie psychiczne i ruchowe, a mianowicie - wielomówność, ruchliwość, ataki śmiechu i płaczu oraz euforię. Kokaina znosi uczucie zmęczenia i pozwala na wykonywanie bardziej intensywnej pracy umysłowej oraz dużych wysiłków fizycznych. Fantazja jest pobudzona, łatwiej zachodzą kojarzenia - pacjent zdumiewa wszystkich swoją błyskotliwą inteligencją.     

Po pewnym czasie mija działanie kokainy, a pobudzenie przechodzi w zahamowanie. Występuje ospałość, zaburzenie myślenia, poczucie mniejszej wartości i często załamanie psychiczne. Działanie na narządy obwodowe przejawia się w przyspieszeniu czynności serca, zahamowaniu ruchu jelit, wytrzeszczu gałki ocznej i skurczu naczyń krwionośnych.
Działanie miejscowe - kokaina działa porażająco na zakończenia czuciowe, a zwłaszcza bólowe w miejscu wprowadzenia (działa znieczulająco miejscowo), nie działając prawie zupełnie na zakończenia termiczne w skórze, oraz wybiórczo przerywa przewodnictwo nerwów czuciowych.

Zatrucie

Duże dawki kokainy powodują porażenie ośrodkowego układu nerwowego. Następuje utrata przytomności, zaburzenia krążenia i oddychania, drgawki, a w końcu śmierć wskutek porażenia ośrodka oddechowego.
Indianie żują liście Coca. Europejczycy stosują kokainę w postaci proszku, tabaczki do nosa, skąd ulega ona szybkiemu wessaniu przez błonę śluzową do przestrzeni limfatycznych. Kokainizmowi ulegają zwłaszcza ludzie słabi, pozbawieni wiary we własne siły. Kokainizm prowadzi dużo szybciej niż morfinizm do wyniszczenia ogólnego, zwyrodnienia narządów miąższowych i zwyrodnienia komórek ośrodkowego układu nerwowego, następstwem czego są ciężkie zaburzenia psychiczne, jak halucynacje, urojenia, okresowe stany podniecenia dochodzące do ataków szału, które mogą nawet być przyczyną zbrodni, morderstw i gwałtów. Po okresie podniecenia szałowego następuje depresja i załamanie psychiczne, w czasie którego kokainista może popełnić samobójstwo.

Kokaina nie powoduje przyzwyczajenia, brak jej nie wywołuje głodu tkankowego - nie ma też poważniejszych objawów abstynencji, czyli przerwania podawania narkotyku. Leczenie kokainizmu jest jednak bardzo trudne, gdyż nie potrafimy usunąć głodu psychicznego kokainisty. Kokainista o cechach psychopatycznych, u którego pod wpływem nałogu doszło do dalszego zwyrodnienia psychicznego, stale pożąda tego środka, który daje mu poczucie pełnej jego wartościowości i podnosi jego sprawność fizyczną i umysłową.

LSD

LSD-25, LSD-21 i LSD mirror 25. Dietyloamid kwasu d-lizerowego. Stosowany dawniej jako bojowy gaz psychotoksyczny. Obecnie jeden z najsilniejszych narkotyków. Występuje jako biały proszek w postaci bezbarwnych kryształków. Słabo rozpuszczalny w wodzie. Stosowany w postaci winianu (rozpuszcza się w wodzie). Sprzedawany w postaci bibułek, opłatków, kryształków. Przyjęty doustnie już w ilości 25-500 ug. (ug.- mikrogramy) powoduje halucynacje, uczucie strachu, fobie, depersonalizację, zaburzenia motoryczne. Wpływ narkotyku odczuwalny jest po 30 minutach - 1,5 godziny od zażycia. Kwasowy "trip" trwa w zależności od wielkości dawki, od 4-12 godzin. Podczas działania narkotyku, osoba pod jego wpływem miewa ataki śmiechu, lęku, wydaje się wyobcowana i zagubiona.     
Śmierć na wskutek przedawkowania LSD jest praktycznie niemożliwa, należałoby zaaplikować delikwentowi 3300 do 9200 przeciętnych dawek kwasa, aby osiągnąć śmiertelne stężenie LSD we krwi u osoby ważącej około 50kg. Częste stosowanie LSD powoduje zaburzenia osobowości, stany depresyjne lub lękowe, może prowadzić do zmiany osobowości, izolacji i zagubienia wśród ludzi. Nazwy "kwasów": Bart Simpson, Dragon, Smiley, Sufring, Budda, Hoffman, FatCat, Batman, Panoramix, Alien i inne.

MARIHUANA

Narkotyk zaliczany do grupy tzw. "lekkich narkotyków", uzyskiwany z żeńskich krzewów konopi indyjskich (Cannabis Indica). Aktywny związek zawarty w konopiach to THC (delta-9 tetrahydrokannabinol). Zawartość procentowa THC w liściach i czubach konopi to 1-8%. Konopie mogą być spożywane lub palone (same albo z tytoniem w tzw. skręcie). Marihuana wywołuje uczucie odprężenia, wesołości, nadwrażliwości na bodźce, wizje, zaostrzenie apetytu, rozszerzenie naczyń krwionośnych (krwawe oczy) oraz rozszerzenie oskrzeli. Występuje zmniejszenie odczuwania upływu czasu, oraz upośledzenie sprawności psychomotorycznej. Dodatkowo u mężczyzn powoduje obniżenie poziomu testosteronu i zmniejszenie ilości plemników.     

MORFINA - Morphinum

Morfina jest to narkotyk działający silnie hamująco na okolicę czuciową kory mózgowej oraz na ośrodki wegetatywne. Na zwierzęta morfina działa tym silniej, im dany osobnik ma bardziej wykształcone półkule mózgowe. Morfina wsysa się łatwo z przewodu pokarmowego oraz z tkanki podskórnej. Większa jej część zostaje wydalona przez nerki z moczem w postaci niezmienionej, z sokiem żołądkowym.

Morfina jest jednym z najsilniej znieczulających ośrodkowo leków. Pod wpływem morfin kora mózgowa staje się niewrażliwa na dochodzące z obwodu impulsy bólowe. Znikają zatem wszelkie wrażenia bólowe. Morfina usuwa prócz tego uczucie głodu, zmęczenia oraz pamięć i świadomość przykrych przeżyć psychicznych, takich jak rozpacz, smutek, strach itp. W następstwie tego działania powstaje stan błogości, czyli tzw. euforia.

Morfina użyta w małych dawkach prawie wcale nie upośledza procesów myślowych, podobnie jak i czynności ruchowych. W większych dawkach zmniejsza wrażliwość kory mózgowej na wszystkie bodźce zewnętrzne i ułatwia wystąpienie snu. Bardzo duże dawki morfiny powodują głęboki sen narkotyczny z zaburzeniami czynności ośrodków wegetatywnych.

Zatrucie

Przebiega ono jako głęboki sen narkotyczny. Źrenice są bardzo wąskie, skóra zimna, blada lub sina, tętno wolne, słabo napięte, ciśnienie krwi niskie, oddechy płytkie, nieregularnie z okresami bezdechu. Śmierć następuje z powodu porażenia ośrodka oddechowego.

Chroniczne zatrucie morfiną prowadzi do ciężkich zmian psychicznych, jak zanik inteligencji, pamięci, etyki (morfinista popełni każdą zbrodnię w celu zdobycia narkotyku), otępienie ogólne przeplatane stanami podniecenia szałowego, a także do zmian fizycznych, jak zaburzenia wydzielania i ruchów przewodu pokarmowego, niedomagania krążenia i ogólne wyniszczenie z wypadaniem włosów, paznokci i zmniejszeniem odporności na zakażenie.

W medycynie morfinę stosuje się tylko przy szczególnie silnych i przewlekłych bólach jako środek przeciwbólowy. Morfina, pantopon, eukodal to leki działające najsilniej przeciwbólowo ze wszystkich znanych leków. Leki te nie tylko zmniejszają cierpienia pacjentów, ale niekiedy są wprost lekiem ratującym ich życie, jak np. w przypadku ciężkich urazów, gdy podanie morfiny może zapobiec rozwinięciu się wstrząsu pourazowego.

OPIATY (opium, jego alkaloidy i pochodne)

Opium (makowiec) jest to stężały sok mleczny z niedojrzałych główek maku siewnego (Papaver Somniferum) otrzymywany po mechanicznym uszkodzeniu główki rośliny. Jako środek uśmierzający ból - makowiec był stosowany już w starożytnych Indiach, w Grecji (przez Hipokratesa), w Rzymie (przez Galena).     
Opium zawdzięcza swoje właściwości obecności alkaloidów fenantrenowych (morfina, kodeina) oraz alkaloidom.

PCP - fencyklidyna

PCP (fencyklidyna) czyli "anielski pył" (Angel dust) - środek znieczulający stosowany w weterynarii np. sernylan, wynaleziony w 1926 roku. W większej dawce silny halucynogen o trudnym do przewidzenia działaniu - może wywoływać równie dobrze depresję, jak i agresję.

PSYLOCYBINA

Substancja zawarta w grzybkach halucynogennych. Zażycie kilku od kilkudziesięciu grzybków (zależnie od rodzaju i zawartości psylocyny i psylocybiny) wywołuje stan odurzenia połączony z barwnymi halucynacjami. Właściwości halucynogenne psylocybiny są mocniejsze od właściwości LSD. Halucynacje utrzymują się od 5 - 9 godzin. Efekty uboczne (nie muszą występować zawsze) to: nudności, wymioty, zawroty głowy.